Ακροδεξιότερα παρακαλώ!...

Δεν είναι αστείο. Το κατάλαβα πάνω σε μια συζήτηση με φίλους. Η άκρα δεξιά είναι εδώ και δεν έχει σκοπό να "την κάνει" από το πολιτικό σκηνικό.

Μέχρι πρόσφατα υπήρχε μόνο ως σιωπηρή μειοψηφία. Οι απογοητευμένοι, όμως, από το δίπολο ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. βρήκαν γρήγορα την παρηγοριά που αποζητούσαν. Η τιμημένη ψήφος τους στράφηκε προς τον λαϊκισμό και τις ακραίες πολιτικές απόψεις. Και η σιωπηρή μειοψηφία γίνεται, με έναν υπόγειο σχεδόν τρόπο, ηχηρή πλειοψηφία. Ολοκληρωτικές πολιτικές κατευθύνσεις που βρίσκουν στέγη κάτω από κόμματα ή "κόμματα". Όπως θέλει το διαβάζει κανείς. Επιθετικότητα και εγκληματικότητα που καλύπτεται πίσω από δήθεν πολιτικές τοποθετήσεις και ιδεολογίες. Η πολιτική έχει γίνει ένας άλλος "δούρειος ίππος" που χρησιμοποιούν άνθρωποι άσχετοι μ'αυτήν απλά και μόνο για να φέρουν στην επιφάνεια το επιθετικό τους ορμέφυτο.

Δεν είναι αστείο. Είναι η ελληνική πραγματικότητα. Πολλά νέα παιδιά υποστηρίζουν στείρες και ανούσιες ιδέες. Γίνονται κοινωνοί ακραίων πεποιθήσεων. Φοβούνται το διαφορετικό και στρέφονται εναντίον του παπαγαλίζοντας εθνικιστικά επιχειρήματα. "Αν είχα να διαλέξω ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΧΡΥΓΗ ΑΥΓΗ, θα διάλεγα το δεύτερο. Προτιμώ κάποιους που υποστηρίζουν τα συμφέροντα της πατρίδας παρά κάποιους άλλους που υποστηρίζουν πως όλοι είναι ίδιοι και πρέπει να ζούμε σ' ένα παγκόσμιο χωριό", μου είπε και πραγματικά πάγωσα, δεν είπα λέξη. Δεν συνέχισα τη συζήτηση. Δεν είχε νόημα. Τι να πεις σε ένα 23χρονο παιδί που τάσσεται υπέρ τέτοιων αναχρονιστικών και ρατσιστικών ιδεών;...

Βιβή Συργκάνη