Επόμενη Εκπομπή..... 06/01/08

Παρουσίαση.......... Μιχάλης Σταύρου, Νίκος Τοπαλίδης
Αρχισυνταξία........ Βύρωνας Αρβανίτης

8 Δεκ 2007

Ένα οπτικοακουστικό ταξίδι



Λέγονται Momix. Eίναι 6 άτομα. Και μπορούν τόσο εύκολα να σε παρασύρουν σε ένα μαγευτικό ταξίδι...Ταξίδι στον κόσμο του πάθους.
Το Momix «passion» είναι ένα αφιέρωμα στον «Τελευταίο Πειρασμό» του Νίκου Καζαντζάκη και του Μάρτιν Σκορτσέζε. Αποτελείται από 6 άτομα, τα οποία κινούνται στο χώρο μ’έναν τρόπο μοναδικό. 6 σώματα λειτουργούν σαν ένα...΄Ενα σώμα, μια ψυχή... Χορεύουν, πετούν, κάνουν ακροβατικά, αιωρούνται. Οι θεατές αναρωτιούνται «πώς το κάνουν αυτό», ενώ παρακολουθούν με θαυμασμό. Φιγούρες χαριτωμένες, εναρμονίζονται απόλυτα με την επιβλητική μουσική του Πήτερ Γκάμπριελ. Μια μουσική που σε παρασύρει, σε ανατριχιάζει, σε συγκινεί. Οι Momix δίνουν την ποιητική εκδοχή ζωής-θανάτου μέσα απο χορογραφίες του Moses Pendleton. Σε παίρνουν μαζί τους σ’έναν κόσμο γεμάτο ψευδαισθήσεις. Χωρίς να μιλάνε, επικοινωνούν, προξενώντας έντονα συναισθήματα. Οι αισθήσεις κατέχουν τον πρωταρχικό ρόλο. Τα χρώματα που κυριαρχούν είναι το λευκό, το μαύρο και το κόκκινο. Η αγνότητα, ο θάνατος και το πάθος. Ο τρόπος που αυτά τα 6 άτομα συγχρονίζουν τις κινήσεις τους, ο τρόπος που γίνονται «ένα σώμα» κινείται στα όρια του εφικτού και σε κάνει να απορείς για το πως είναι δυνατόν να είναι πραγματικότητα αυτό που βλέπεις. Το θέαμα δένει μοναδικά με ειδικούς φωτισμούς και special effects. Οι 6 χορευτές, η επιβλητική μουσική και οι φωτισμοί συνθέτουν ένα πανέμορφο οπτικοακουστικό ταξίδι στον κόσμο του πάθους.
Αν δεν προλάβατε να το δείτε, αξίζει να το κάνετε κάποια άλλη στιγμή που θα έρθει στη χώρα μας. Το Momix ολοκλήρωσε τις παραστάσεις του την Παρασκευή 7/12. Εμείς ζήσαμε αυτή την μαγική εμπειρία!

Μαρία Πετροπούλου

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Δεν έχω παρακολουθήσει τη συγκεκριμένη παράσταση και όμως από την μαγευτική σου περιγραφή νοιώθω σχεδόν σαν να την έχω δει πολλές φορές. Δεν σε ξέρω, και αυτό θέλω να το τονίσω, όμως τα λόγια σου πραγματικά με άγγιξαν πολύ βαθειά! Μεταφορικά εννοώ, μην παρεξηγηθώ... Τελικά δεν ξέρω τι έιναι περισσότερο εντυπωσιακό και όμορφο. Η ίδια η παράσταση, ή τα σχόλια σου και η κριτική σου...? Μπράβο και πάλι. ¨Ενας γοητευμένος αντρας¨

Radiourgies είπε...

Εννοείται τα σχόλια της συναδέλφου Μαρίας Πετροπούλου η οποία είναι και "απελπιστικά" όμορφη για να σου εξάψω την φαντασία :)

Της έχω ήδη μεταφέρει τα σχόλια και ευχαριστεί ιδιαίτερα. Και λέει να παρακολουθείς το blog για να δεις κι άλλα κείμενά της ωσονούπω!